Reshadi dhe Tefiku

Simestrit t par po i vinte fundi. T gjith nxnsit i kishin marr dftesat dhe Tefiku dhe shokt e tij filluan t shijonin pushimet. Por, ngaq moti ishte i ftoht, ata nuk rrinin edhe aq prjashta gjat ditve t para t pushimve. Megjithat, ata dilnin ndonjher, shiheshin me shokt, luanin lojra t ndryshme, edhe pse pr nj koh t shkurtr. Po ashtu, ndonjher, ata takoheshin n shtpin e njrit prej shokve dhe bisedonin duke ngrn mblsirat q kishte pregatitur e ma e shokut.

Sapo hyri n shtpi, u drejtua pr nga telefoni dhe mori n shtpin e gjyshes s Reshadit. N telfon u prgjigj gjyshja e tij q ia njohu menjher zrin.

-"Nuk e kam par Reshadin qysh kur mbaroi shkolla," -i tha Tefiku.

-"Isha i shqetsuar. Mendova t vija dhe ta takoja nesr, por vendosa t marr n telefon m par."

Tefiku e mbajti shnim numrin dhe e mori n telefon n ast.

U prgjigj nna e Reshadit. -"Reshad! Po t merr shoku yt, Tefiku," dhe ia dha telefonin Reshadit, i cili ishte shtrir n dhomn e tij t gjumit.

Reshadi e mori telefonin dhe i tha Tefikut: -"Sa m gzove q more n telefon."

Tefiku i tha se ishte br merak sepse nuk e kishte par ditt e pushimeve dhe, pasi kishte pritur disa dit, mori n telefon gjyshen e Reshadit dhe i kishte ardhur shum keq kur mori vesh se ai ishte i smur.

Reshadi i tha se e kishte zn gripi rnd sapo filluan pushimet dhe duhej t qndronte n shtpi, sepse doktori i tha t rrinte brenda, t pushonte dhe t mos shkonte askund derisa t bhej m mir. Ja, kshtu po i kalonte pushimet.

-"T shkuara," -e uroi Tefiku. -"M vjen shum keq pr ty. Shpresoj q ta marrsh veten sa m shpejt." I tha atij se edhe shokt e tjer kishin pyetur pr t. Nuk e mbajti gjat n telefon sepse nuk donte ta lodhte.

Tefiku i uroi edhe nj her shrim t shpejt dhe uli receptorin. U mrzit shum q shoku i tij ishte i smur dhe duhej t'i kalonte pushimet ashtu.

Kur nna e vuri re q ishte i mrzitur, e pyeti se far e shqetsonte. Ai i tregoi si e kishte hallin shoku i tij. -"Kush e di sa i mrzitur po i kalon ashtu pushimet. Po vras mendjen far mund t bj tjetr pr t," -tha ai.

Nna e tij u mendua pak dhe ia ktheu: -"Ata nuk banojn shum larg. Ne mund t shkojm dhe ta vizitojm. Nna e Reshadit sht mikja ime e vjetr dhe nuk e kam par ka koh.

-"Oh, sa mir mami! Kur mund t shkojm?" - brofi Tefiku nga gzimi.

T nesrmen n mngjes, Tefiku e mori n telefon hert Reshadin. I tha se donte ta vizitonte dhe e pyeti se kur mund t ishte koha m e mir.

Reshadi u gzua shum, po ashtu, edhe e ma. I tha se mund t vinin t nesrmen.

-"U knaqa pa mas kur e mora vesh se do t vinit. Keni br gjith kt rrug t gjat."

T gjith bashk u ngjitn n dhomn e Reshadit. Ai i prshndeti i lumtur q nga shtrati. Pasi e pyetn pr shndetin dhe si biseduan pak, nnat i lan vetm.

Ather, dika ia trhoqi vmendjen Tefikut. Megjithse i duhej t rrinte n shtrat dhe t'i kalonte pushimet shtrir, Reshadi dukej shum i qeshur. Nuk dukej fare i mrzitur pr gjendjen e tij.

- Po t isha un n vendin tnd, t'i kaloja pushimet kshtu, do t mrzitesha vrtet shum. Por, si po shoh, ti je mjaft i qeshur. Nuk dukesh i mrzitur fare."

-"Po, ashtu sht," - pranoi Reshadi. -"Ditt e para kshtu mendoja edhe un dhe ndihesha shum keq. -"Isha kaq i mrzitur sa, nuk m mbaheshin lott her pas here. Kushriri im, Aliu u shqetsua kur pa gjendjen time. M vizitoi prsri disa dit m von kur isha pak m mir. Me vete kishte nj libr. M tha se nuk e kishte mbaruar ende s lexuari dhe se do t ma kalonte edhe mua kur ta mbaronte, po kishte dshir t m lexonte mua nj pjes q e kishte mbaruar."

Ai jepte shum shembuj pr kt. Nj nga ata ishte pr smundjet. Ato fjal m prekn shum. Si thuhej n libr, edhe smundjet m t lehta si gripi, tregojn se sa t pafuqishm jemi. Gripi shkaktohet nga nj virus i vogl q nuk mund t shihet me sy t lir. Por, ky virus ia merr fuqin njeriut dhe e detyron at t qndroj n shtrat. Kshtu, ai arrin n at gjendje ku, as mund t ec, as mund t flas si m par. Njeriu s'mund t bj gj tjetr, vese, t shtrihet dhe t pres t'i vij shrimi."

-"Ashtu sht," -pranoi Tefiku. -Kur ndodh q t smuresh, gjithka q mund t bsh sht t pish ilaet dhe t pressh t shrohesh."

Reshadi vazhdonte t tregonte:

-"Vetm kur smuremi e kuptojm se sa bekim i madh sht shndeti i mir. Kur njeriu ka shndet t mir dhe mund t ec, t vrapoj dhe t luaj pa asnj lloj pengese, duhet ta kujtoj smundjen dhe t'i jet mirnjohs Allahut. Kur ngrihesh n mngjes, t jesh i aft t ecsh, t vraposh dhe t bsh far t duash dhe kur t duash dhe pa ndihmn e asnj njeriu sht nj dhurat e madhe nga Allahu. Si thuhej n libr, Allahu e ka krijuar smundjen pr t'i br njerzit t meditojn mbi kt dhe ta marrin parasysh."

-"Po, nuk ka asnj dyshim," -tundi kryet Tefiku.

Reshadi vazhdonte bisedn: -"Kur fillova t mendoj kshtu, nuk isha m i mrzitur. Ndihem shum i knaqur, sepse dalngadal po bhem m mir. Kur t filloj shkolla, do t jem shruar plotsisht. Ather do t knaqem shum me shndetin tim dhe do t vrapoj dhe luaj."

N ato fjal, nna e Tefikut hyri n dhom dhe i tha se duhet t largoheshin.

-"Edhe un dua ta lexoj at libr. Do t ma drgosh kur ta kesh mbaruar?" - e pyeti Tefiku.

-"Patjetr," -ia ktheu Reshadi. -"Sapo ta mbaroj, do t ta drgoj."

Gjat rrugs pr n shtpi, Tefiku mendonte pr ato q dgjoi nga Reshadi. Ai u knaq shum q e pa t lumtur dhe dgjoi gjith ato q i rrfeu ai. Mendoi me vete:

-"Shndeti i mir sht nj dhurat e pamuar dhe kur t kthehem n shtpi do t'u tregoj t gjith shokve pr kt."